Louis en Amsterdam.

Dan denk ik bijvoorbeeld aan toen hij met een aantal mensen uit Nijmegen bij ons kwam logeren tijdens de Eurotop in 1997. Ze hadden net hun slaapspullen gebracht en we spraken even over de acties tegen de top. We hadden er beiden weinig vertrouwen in dat het veel voor zou gaan stellen. Het bericht kwam van een demonstratie in het centrum. Louis en de anderen besloten toch maar even te gaan kijken. Geslapen hebben ze niet bij mij. Ze waren nog maar net op de plek van demonstratie aangekomen of iedereen werd gearresteerd op grond van het voor Louis maar al te goed bekende artikel 140. Na drie dagen op een schandalige manier behandeld te zijn, werden de arrestanten vrijgelaten. Het was precies het soort optreden van politie en justitie dat Louis voortdurend aan de kaak stelde.

Toen Louis vrij kwam ging hij meteen naar huis want hij wilde de volgende dag weer aan het werk.
Hij belde met het Korps Landelijke Politie Diensten om te kijken hoe ver het was met de door hem opgevraagde gegevens die over hemzelf in hun database staan.
Meteen kwam de opmerking “Oh ik zie dat U net bent vrijgekomen”

Amsterdam, de stad die denkt dat daar alles gebeurt, zei je vaker. Het tegendeel is waar. Daar heb jij onder andere voor gezorgd, Louis.
En je liep niet, zoals Amsterdammers dat nogal gauw doen, naast je schoenen van verwaandheid over succesvolle acties. Je bleef bescheiden en rustig maar ook vol energie doorgaan. En net zo belangrijk: je was een prettig en liefdevol mens die ook wist te luisteren.

Wij, diverse mensen uit Amsterdam, wisselden informatie met je uit over woon/werkpanden, over activiteiten voor vluchtelingen of werkten samen in onderzoeken naar inlichtingendiensten.
We hebben ook menig actie samen gevoerd. Jij had die zeldzame combinatie van aan de ene kant het deelnemen aan acties, en aan de andere kant gedegen onderzoek en directe hulpverlening. Niet alleen binnen een scene of beweging maar juist ook daarbuiten.
Je activiteiten hebben je letterlijk maanden van je vrijheid gekost. Dit heeft je niet ontmoedigd. Zelfs toen kwam je in actie om de belangen van gedetineerden te verdedigen.

Elke keer als er iets belangrijks speelde en er in diverse steden wat georganiseerd werd, of het nu rond de oorlog in Irak was, vluchtelingen of iets anders, we wisten bijna zeker dat in Nijmegen in ieder geval Louis er mee bezig was.
Je had niet alleen lokaal een belangrijke betekenis maar ook landelijk. Mensen als jij zijn helaas dun bezaaid en vaak het cement dat zo hard nodig is om iets op te bouwen

Louis, je blijft een deel van ons. We zijn door je dood armer geworden, maar door je leven stukken rijker.
Wat dat betreft hoeven we niet alleen te treuren, we kunnen ook blij zijn dat we jou gekend hebben.
Zoals de sporen die jij zo vasthoudend volgde in je onderzoeken, zullen wij jouw spoor gebruiken naar die betere wereld.

Voorgedragen op 22-11-2005 in de St Stevenskerk door Ed Hollants

Mede namens een aantal anderen vrienden en bekenden van Louis in Amsterdam