Op donderdag 21 februari sprak Rose Sévèke in de rechtbank haar verklaring uit in de rechtszaal. Omdat maar één nabestaande mag spreken heeft Raymond-Pierre schriftelijk een verklaring aan het dossier laten toevoegen. Ook voor deze slachtofferverklaring geldt dat er alleen ingegaan mag worden op het persoonlijk ervaren leed of schade en niet op de inhoud van de rechtzaak.

Op donderdag 21 februari sprak Rose Sévèke in de rechtbank de onderstaande verklaring uit. Een slachtofferverklaring mag alleen ingaan op het persoonlijk ervaren leed of schade en niet op de inhoud van de rechtzaak, deze komt dan ook niet aan de orde in de verklaring.

Aanstaande donderdag is het alweer 2 jaar geleden dat Louis vermoord werd. Met twee schoten uit een jachtgeweer werd hij plotseling uit zijn en ons leven gegrepen. De arrestatie van een verdachte heeft velen wel rust en aanvaarding gebracht. Toch blijft het moeilijk te geloven dat Louis er niet meer is. We missen hem nog steeds.

Gisteravond werd herdacht dat Louis 1 jaar geleden vermoord werd. Met een indrukkewekkkende wandeling, die toch erg stil was, namen (volgens de Gelderlander) ongeveer 400 mensen afscheid van Louis en stonden stil bij de vraag waarom hij vermoord werd.

Voorafgaand aan de herdenkingswandeling werd de volgende tekst uitgesproken:

Arthur Bruls 25-01-2006
Uit grenzeloos

Op 15 november 2005 kwam Louis Sévèke (41), vlakbij kraakpand De Grote Broek in het centrum van Nijmegen, om het leven door twee pistoolschoten. Van de dader en zijn motief lijkt nog steeds ieder spoor te ontbreken. Louis was een bekend gezicht binnen activistisch Nijmegen en omstreken, al lange tijd bezig en zeer deskundig. Om die reden interviewde Grenzeloos-redacteur Arthur Bruls hem eind 2004, in het kader van een groter project over de historie van links Nijmegen. Hij sprak met hem over zijn eigen geschiedenis, de kraakbeweging vanaf de jaren tachtig en de subcultuur. We hebben besloten hem in dit nummer te gedenken door het daaruit resulterende, nog niet eerder gepubliceerde verhaal af te drukken. Een soort postuum eerbetoon dus, voor een bijzondere, strijdbare en lieve activist.

Louis, strijder vóór de rechtsstaat

Wouter van Eck (voorgelezen tijdens begrafenis)

In dit verhaal bij het afscheid van Louis Sévèke zeg ik iets over de voormalige burgemeester van de gemeente Bemmel. Ik wil verzoeken te onthouden dat het hierbij niet gaat om de persoon, maar om de invulling van de functie.

Één van de vele zaken die Louis heeft gewonnen was het bezwaar tegen de sloopvergunning voor een monumentale boerderij aan de Wolfhoekseweg bij Ressen. Dit monument lag, helaas, vlak naast het tracé van de Betuwelijn. Toen dit prestigeproject in Den Haag door de paarse regeringspartijen werd doorgedrukt moest in onze regio veel waardevols wijken. In sommige leegstaande panden hadden zich krakers van GroenFront! verschanst, ook in deze boerderij. De bijnaam van dit bolwerk werd ‘de Boze Wolf’. Uiteindelijk werd, met enorm veel politie-inzet, het geweldloze verzet gebroken. De krakers werden afgevoerd, het monument werd direct daarop gesloopt. Dat was echter in strijd met de gemeentelijke monumentenverordening van de gemeente Bemmel. De toenmalige burgemeester van Bemmel had dus geen toestemming mogen geven voor de sloop en bovendien ten onrechte ingestemd met een illegale ontruiming. Louis won de procedure over deze zaak. De uitspraak van de rechter toonde aan dat de burgemeester van Bemmel had gekozen voor de macht, ten koste van het recht.

door de redactie van Argos

Op dinsdag 15 november werd in Nijmegen de politieke activist en onderzoeker Louis Seveke op straat doodgeschoten. Louis Seveke was expert op het gebied van de inlichtingen- en veiligheidsdiensten, politie en justitie. Omdat dat ook een onderwerp is, waarover wij in Argos vaak berichten, kwamen wij Louis de afgelopen 12 jaar veelvuldig tegen. Hij was verschillende keren in ons programma te horen. De laatste keer was dat in juni 2004, in een debat over de juridische aanpak van terrorisme.

Ed Bruinvis
Stichting Dokumentatiecentrum Arnhem (Doca)

Toen ik Louis (Sévèke) en Frank (Schoenmaeckers) voor het eerst ontmoette, woonden beiden nog in de Grote Broek, het grote kraakpand aan de Van Broeckhuysenstraat in het centrum van Nijmegen. Ik meen dat het Louis was die mij begin februari 1993 belde voor een afspraak. Aanleiding was een artikel in De Gelderlander van 30 januari van dat jaar, waarin een voormalig agent van de Binnenlandse Veiligheidsdienst zich beklaagde over de gebrekkige nazorg door de dienst. Juist dat manco van overheidswege had deze ‘Rob Kamphuis’ ertoe gebracht om twee overvallen te plegen op postagentschappen. De gemeente Nijmegen had namelijk zijn uitkering stopgezet en nu zat hij zonder geld, terwijl een enkel telefoontje van de BVD die maatregel toch wel ongedaan had kunnen maken, meende Kamphuis. Maar of dat telefoontje maar niet wilde komen of dat de gemeente Nijmegen niet voor Den Haag wilde buigen, is ons nooit duidelijk geworden. En het is ook niet ondenkbaar dat de dienst genoeg had gekregen van deze Kamphuis die ondanks zijn geslaagde infiltraties in zowel criminele kring als (later) in de actiebeweging, ook hen wel eens tot wanhoop moet hebben gebracht met zijn grootspraak, zijn wilde verhalen en zijn ziekelijke fixatie op geweld. Hoe dan ook, meteen na de publicatie van dat artikel in De Gelderlander wist half actievoerend Nijmegen om wie het werkelijk ging. Rob Kamphuis kon gezien de details in het artikel namelijk niemand anders zijn dan Caesar (Cees) van Lieshout, de mannetjesputter uit de beginjaren’80 die de lokale actiegroepen altijd maar te soft vond en zich op een manier door Nijmegen bewoog alsof hij het complete adressenbestand van de Rote Armee Fraktion in zijn agenda had staan.

Buro Jansen & Janssen

Schimmig verleden, toch niet smetteloos en naar alle waarschijnlijkheid vijanden is het beeld dat blijft hangen na de media golf over de moord op Louis Sévèke. Is dat de redenen waarom de landelijke politiek zich niet wil branden aan zijn persoonlijkheid? Schimmig verleden? Iedereen die de jaren tachtig in de grote steden heeft meegemaakt herkent de strijd. Een strijd die soms keihard was, maar wel opkwam voor de zwakkeren in de samenleving zowel binnen Nederland als daarbuiten. Een strijd die ook door de overheid niet op een zuivere wijze gevoerd werd. Daar schreef Louis samen met Frank Schoenmaeckers en Ed Bruinvis het boek Operatie Homerus over. Het boek handelt over Cees van Lieshout. “Maar aan ons was het nu, vonden we, om eens op een rijtje te zetten wat er al die jaren rond deze Van Lieshout aan waars en onwaars de ronde had gedaan. En vooral gold voor ons de vraag: als het juist is dat Van Lieshout al die tijd door de CID respectievelijk de BVD is gerund, is het dan misschien niet zo toevallig dat hij voortdurend, zoals veel actievoerders al jaren beweerden, tot gewelddadig activisme probeerde aan te zetten?,” schrijft Ed Bruinvis na de moord. Niet smetteloos? Louis was een doorbijter, een vast houder. Hij legde zich niet snel neer bij het behaalde resultaat. Dat leverde natuurlijk op alle fronten niet alleen vrienden op. “Altijd zeer kritisch; je werd er wel eens niet goed van, maar meestal had hij gewoon gelijk,” schrijft Erik Timmermans. Timmermans werkte met Louis samen rond het Cici. “Het CICI was een

Erik Timmerman

Nadat ik het stukje van Ed Bruinvis over Louis had gelezen dacht ik: hier valt niet zoveel meer aan toe te voegen. Ook al heb ik op andere terreinen dan ‘Homerus’ met Louis samengewerkt, het stuk is één grote herkenning. Louis was vasthoudend en gedegen. Kon jarenlang met iets bezig zijn, ook als anderen (zoals ikzelf) allang weer met het volgende onderwerp of onderzoek bezig waren. Altijd zeer kritisch; je werd er wel eens niet goed van, maar meestal had hij gewoon gelijk.